Andrzej Wincenty Szczytko
Biografia
Andrzej Wincenty Szczytko urodził się 9 października 1955 roku w Augustowie.
Po ukończeniu I Liceum Ogólnokształcącego im. Grzegorza Piramowicza w Augustowie w 1974 roku studiował na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, gdzie w 1978 roku uzyskał dyplom aktorski. W trakcie studiów kształcił się m.in. z Hanną Mikuć, Elżbietą Piwek, Bogusławą Pawelec, Jackiem Komanem, Piotrem Skibą i Jacentym Jędrusikiem. Kształcił się także w Goodman School of Drama na DePaul University.
Zadebiutował 18 listopada 1977 roku w Teatrze im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze rolą Lentullusa w spektaklu Androkles i lew G. B. Shaw w reżyserii Henryka Tomaszewskiego.
Był aktorem Teatru im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze (1977–1978), Teatru Dramatycznego im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1978–1980), Teatru Współczesnego w Szczecinie (1980), Teatru Polskiego w Szczecinie (1981–1983); Teatru Polskiego w Poznaniu (1983–1991, 1995–2000); Lubuskiego Teatru im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1993–1995); Teatru Nowego im. Kazimierza Dejmka w Łodzi (2009–2012). Gościnnie występował na deskach Teatru Studio w Warszawie, Teatru im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, Sceny na Piętrze oraz Teatru Muzycznego w Poznaniu. Wystąpił w ponad stu rolach teatralnych w spektaklach takich reżyserów jak Krystian Lupa, Henryk Tomaszewski, Alina Obidniak, Jerzy Zegalski, Wanda Laskowska, Lech Raczak, Krzysztof Babicki, Adam Orzechowski, Waldemar Modestowicz, Jacek Bunschi i Grzegorz Mrówczyński. Był asystentem Jerzego Kreczmara.
W latach 1991–1993 występował na off-off Broadwayu, a w ramach Polskiej Grupy Teatralnej w Nowym Jorku pełnił funkcję dyrektora Polskiego Instytutu Sztuki Teatralnej w Nowym Jorku, którego zadaniem było udokumentowanie historii teatru polskiego w Stanach Zjednoczonych. Pełnił także funkcję zastępcy dyrektora (1998–2000) i p.o. dyrektora naczelnego (2000) Teatru Polskiego w Poznaniu. W latach 1999–2007 był producentem, a w latach 2000–2004 dyrektorem naczelnym agencji reklamowej.
W latach 2012–2017 był reżyserem-gościem Narodowego Teatru Dramatycznego im. Tarasa Szewczenki w Charkowie. Na deskach teatru wystawił Żegnaj Judaszu, Antygonę w Nowym Jorku i Kartotekę Różewicza. Zajmował się przekładem polskiej i ukraińskiej dramaturgii publikowanej na łamach miesięcznika Dialog, gościnnie wykładał także w Instytucie Teatralnym charkowskiego Konserwatorium.
Na małym ekranie zadebiutował rolami Sierżanta i Człowieka wojny w Matce Courage i jej dzieciach Brechta (1983) w reżyserii Andrzeja Rozhina. Debiutem filmowym była rola Feliksa Kroguleckiego w Republice nadziei (1986) w reżyserii Zbigniewa Kuźmińskiego. Pojawiał się także w szeregu filmów i seriali, m.in. Koledze Pana Boga (1986), Powrocie do Polski (1988), Gdańsku 39 (1989), Kanclerzu (1989), Poznań 56 (1996), Ogniem i mieczem (1999) i innych, a także w serialach Pogranicze w ogniu, Duża przerwa i Tajemnica twierdzy szyfrów.
Zmarł 11 czerwca 2021 roku w Poznaniu. Pochowany na Cmentarzu Parafii Matki Bożej Pocieszenia w Poznaniu (kwatera IV rząd B, miejsce 50).