Biografia
Edward Milewski urodził się 13 października 1894 roku w Augustowie. Był oficerem kawalerii Wojska Polskiego; brał udział w I wojnie światowej w I Korpusie Polskim w Rosji, uczestniczył w bitwie pod Krechowcami, awansował na chorążego i następnie na podporucznika, a po zakończeniu wojny wrócił do kraju.
W odrodzonym Wojsku Polskim służył w 1. pułku Ułanów, brał udział w wojnie z bolszewikami, awansował na majora (z dniem 1 stycznia 1927). W latach 1927–1929 dowodził szwadronem 1. Pułku Ułanów, w 1930 przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 20. Pułku Ułanów, a 14 grudnia 1931 awansował na podpułkownika. W 1934 został dowódcą 3. Pułku Szwoleżerów Mazowieckich w Suwałkach, awansując na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938.
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 3. Pułkiem Szwoleżerów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a od 22 września do 6 października 1939 roku dowodził Brygadą Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie”. Po zakończonej bitwie pod Kockiem przebywał w niewoli niemieckiej. Był jeńcem Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 kwietnia 1945 roku wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu Polskiego. W latach 1945–1947 był dowódcą 25. Pułku Ułanów Wielkopolskich. Po demobilizacji osiedlił się w Londynie, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu Streatham Park.