Stanisław Pużyński
Biografia
Stanisław Pużyński urodził się 23 kwietnia 1936 roku w Augustowie i zmarł 8 listopada 2015 roku w Warszawie. Był polskim psychiatrą i neurologiem, profesorem nauk medycznych.
W 1953 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Białymstoku. W 1958 pracował jako zastępca asystenta w Zakładzie Anatomii Patologicznej, a w 1960 uzyskał dyplom ukończenia studiów i podjął pracę w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Choroszczy. W 1961 ukończył staż podyplomowy i objął stanowisko asystenta w Klinice Psychiatrycznej. W 1963 uzyskał specjalizację I stopnia w psychiatrii i stopień doktora nauk medycznych, a w 1964 został starszym asystentem. W 1965 uzyskał specjalizację II stopnia i został adiunktem. W 1968 habilitował się; recenzentami pracy byli prof. Stanisław Cwynari i prof. Tadeusz Bilikiewicz.
W 1970 objął stanowisko wicedyrektora Instytutu Psychiatry i Neurologii w Pruszkowie, a w 1973 nadzorował jego przeniesienie do nowej siedziby przy ulicy Sobieskiego w Warszawie. Od 1975 do 2002 zasiadał w Komisji Leków (później Komisji Rejestracji Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych) przy Ministrze Zdrowia, a od 2005 w Komisji Środków Leczniczych Urzędu Rejestracji Leków.
W 1987 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk medycznych. Całe życie zawodowe poświęcił psychiatrii, a szczególnie badaniom nad depresją i zaburzeniom zachowania. Był autorem i współautorem wielu podręczników i poradników oraz publikacji z psychiatrii. Był założycielem i kierownikiem II Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychiatry i Neurologii w Warszawie (1971–2005), organizatorem pierwszego w Polsce Oddziału Chorób Afektywnych oraz wieloletnim konsultantem krajowym ds. psychiatrii (1991–2005), dyrektorem Instytutu Psychiatry i Neurologii (1991–2001) i przewodniczącym Komisji Etyki Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
W 2006 przeszedł na emeryturę.
W 2001 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany na starym cmentarzu na Służewie przy ul. Fosa.
Dorobek naukowy obejmuje promotorstwo dwudziestu przewodów doktorskich, trzech habilitacji, ok. 420 publikacji naukowych, 12 monografii i podręczników.
Był honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, członkiem rad i towarzystw naukowych, a także korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności; pełnił funkcje w Radzie Naukowej Instytutu Psychiatry i Neurologii w Warszawie (od 1970, przewodniczący 2003–2007) oraz w Radzie Naukowej Instytutu Farmakologii im. Jerzego Maja PAN (1990–2007).