Stanisław Szczęsnowicz
Biografia
Stanisław Szczęsnowicz urodził się 13 kwietnia 1867 roku w Augustowie. Był synem Pauliny z domu Górska i Wincentego. Najpierw pobierał nauki w domu, a następnie w szkole przyklasztornej misyjnej w Augustowie. Od 1880 roku uczył się w suwalskim gimnazjum, a po ukończeniu czterech klas w 1885 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Sejnach. Wyświęcony został 24 czerwca 1890 w Sejnach. Po święceniach pracował jako wikariusz w parafiach w Suwałkach i Małym Płocku, a następnie jako proboszcz w Wiżajnach i od 1903 w Bakałarzewie.
Dorosłe życie kontynuował w Bakałarzewie, gdzie pracował od 25 października 1903 do 26 grudnia 1914. Zyskał sobie sympatię lokalnego społeczeństwa, przeciwstawiając się pijaństwu i przemytowi alkoholu z Prus Wschodnich. W 1910 został mianowany honorowym kanonikiem kapituły sejneńskiej. Prowadził przygotowania do budowy kościoła w Bakałarzewie, gromadząc materiały budowlane. Z powodu wybuchu I wojny światowej materiały zostały rozgrabione, a prace nad świątynią ograniczyły się do budowy domu parafialnego. Po wybuchu wojny zaangażował się w pomoc poszkodowanym, w listopadzie 1914 wszedł w skład Suwalskiego Komitetu Obywatelskiego, a w styczniu 1915 został jego prezesem. Zorganizował sieć komitetów gminnych i rejonowych oraz prowadził nadzór nad dystrybucją środków.
W listopadzie 1918 roku została powołana w Suwałkach Tymczasowa Rada Obywatelska Okręgu Suwalskiego, której członkiem był również ks. Szczęsnowicz. 11 grudnia 1918 wysłał wraz z innymi przedstawicielami delegację do Warszawy, prosząc o przyłączenie Suwalszczyzny do Polski. W 1919 roku, po zgodzie Niemców na wybory, został wybrany jako jeden z czterech posłów do Sejmu Ustawodawczego. 27 czerwca 1919 złożył wniosek do marszałka Sejmu o działania na rzecz wyzwolenia regionu spod okupacji niemieckiej; wniosek ten był rozpatrywany przez Komisję Spraw Zagranicznych i omawiany w Sejmie. 9 lipca 1919 wygłosił ważne przemówienie o sytuacji Suwalszczyzny. Sejm w 1919 uchwalił wezwanie do podjęcia działań w tej sprawie, a następnie proces był kontynuowany na drodze dyplomatycznej, aż do wycofania wojsk okupanta z niektórych terenów.
Po wojnie Szczęsnowicz kontynuował działalność społeczno–parlamentarną. Był nadzwyczajnym delegatem Głównego Zarządu Polskiego Towarzystwa Czerwonego Krzyża, reprezentując nadzór nad organami T.P.C.K. Był także prezesem Rady Suwalskiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności i jego jedynym członkiem honorowym. Po zakończeniu kadencji w Sejmie kontynuował działalność aprowizacyjną i odbudowę kraju. W 1924 roku jako dziekan suwalski poświęcił kościół parafialny w Monkiniach, a w 1926 dokonał poświęcenia kolejnego kościoła w Żylinach.
W listopadzie 1929 został proboszczem katedry w Łomży i dziekanem łomżyńskim, będąc również współpracownikiem ks. bpa Stanisława Łukomskiego. Wrócił do okręgu łomżyńskiego jako asystent Akcji Katolickiej. W 1936 dokonał uroczystego poświęcenia kościoła w Monkiniach. Zmarł 24 marca 1944 w Łomży i został pochowany na miejscowym cmentarzu.
W życiu prywatnym miał dwóch braci, Aleksandra i Antoniego, oraz siostrę Feliksę. Jego krewnym jest profesor Tadeusz Trzaskalik.