Zygmunt Huszcza
Biografia
Urodzony 3 lipca 1917 roku w Augustowie Zygmunt Huszcza był oficerem Wojska Polskiego i późniejszym generałem. W młodości uczęszczał do szkół w Augustowie i Krasnymborze, kończąc maturę w 1939 roku. Pracował jako junak w Junackich Hufcach Pracy, a następnie nauczał łaciny w gimnazjum w Augustowie i w Krasnymborze.
Po wybuchu wojny wywieziono go do ZSRR, gdzie służył w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR. Pełnił funkcje w 3 Pułku Piechoty 1 Dywizji Piechoty im. Kościuszki; brał udział w bitwie pod Lenino. Następnie kontynuował szkolenia i karierę wojskową, awansując na oficerów i uczestnicząc w kolejnych etapach służby aż do końca wojny, kiedy przeszedł szlak bojowy 1 Armii WP.
Po wojnie awansował w strukturach Wojska Polskiego, studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP i w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w ZSRR, którą ukończył w 1950. W latach 1956–1964 był dowódcą Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 1958 został awansowany do generała dywizji. W latach 1964–1968 pełnił funkcję zastępcy Głównego Inspektora Szkolenia MON. W marcu 1968 objął stanowisko dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego i pełnił je do kwietnia 1972. Równolegle w latach 1965–1972 był prezesem CWKS Legia Warszawa. W 1969 ukończył Wyższy Kurs Akademicki w Woroszyłowie w Moskwie.
W sferze politycznej i społecznej działalność Huszczy obejmowała m.in. działalność w PZPR, funkcje poselskie w Sejmie PRL VI i VII kadencji (1969–1976), a także stanowiska w Ministerstwie Oświaty i Wychowania (podsekretarz stanu, 1972–1982). Po zakończeniu służby wojskowej kierował Ligą Obrony Kraju (1982–1988) i przez wiele lat działał w ZBoWiD oraz innych organizacjach społecznych. Zmarł w 2006 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
W trakcie służby w ludowym Wojsku Polskim uzyskał liczne awanse i odznaczenia, a także wykształcenie na wysokim poziomie wojskowym.